POLSCY TWÓRCY TECHNIKI

Wielu Polaków znalazło trwałe miejsce nie tylko w rodzimej, ale i w światowej historii nauki i techniki, nierzadko torując innym drogę do sukcesu. Polacy zawsze należeli i należą do pionierów ludzi techniki. Zapewne znane są Ci nazwiska Kopernika, Skłodowskiej-Curie, Kościuszki, Łukasiewicza, ale nie tylko oni rozsławili imię Polski w świecie. Do wielkich twórców techniki należeli również Ernest Malinowski, Stanisław Kierbedź, Stefan Drzewiecki i wielu, wielu innych. Również w czasach obecnych rozsławia imię Polski wielu polskich twórców techniki. Jednym z przykładów jest Edmund Obiała, projektant przepięknego i nowoczesnego stadionu w Sydney, gdzie odbyło się otwarcie Igrzysk Olimpijskich Sydney 2000. W naszym zeszycie przedstawimy bliżej tylko niektóre postacie.

Maria Curie - Skłodowska - (ur. 7 listopada 1867 w Warszawie, zm. 4 lipca 1934 w Sancellemoz), światowej sławy uczona pochodzenia polskiego, większość życia spędziła we Francji, tam też rozwinęła swoją karierę naukową. Zajmowała się badaniami z zakresu fizyki i chemii. Do jej największych dokonań należą: opracowanie teorii promieniotwórczości, technik rozdzielania izotopów promieniotwórczych oraz odkrycie dwóch nowych pierwiastków: radu i polonu. Pod jej osobistym kierunkiem prowadzono też pierwsze w świecie badania nad leczeniem raka za pomocą promieniotwórczości. Była prekursorem nowej gałęzi chemii - radiochemii. Dwukrotnie wyróżniona Nagrodą Nobla za osiągnięcia naukowe. Po raz pierwszy w roku 1903 z fizyki wraz z mężem Piotrem Curie za badania nad odkrytym przez Antoine Henri Becquerela zjawiskiem promieniotwórczości, a drugi raz w roku 1911 z chemii za wydzielenie czystego radu.

Stanisław Kierbedź (1810-1899) profesor Instytutu Inżynierów Komunikacji w Petersburgu. Autor pierwszego stalowego mostu w Rosji (na Newie w Petersburgu, 1848) i w Warszawie (1862). Główny inżynier budowy magistrali kolejowej Petersburg - Warszawa.

Ernest Malinowski (1808 lub 1815-1899) polski inżynier kolejowy i drogowy. Absolwent Szkoły Dróg i Mostów w Paryżu, profesor uniwersytetu w Limie. W 1869 rozpoczął budowę linii kolejowej łączącej wybrzeże Peru z dorzeczem Amazonki (Callao-Oroya, najwyżej położona linia kolejowa na świecie, sięgająca 4769 m n.p.m.). Od 1886 nadzorował budowę kolei w Ekwadorze (z Guayaąuil do Quito). Jego imieniem nazwano rzekę na południu Peru.

Władysław Folkierski (1842-1904) polski podróżnik, astronom i matematyk. W wieku 31 lat wyjechał do Peru, gdzie pełnił funkcję inżyniera komunikacji. Kierował budową kolei i linii telegraficznej. Efekty jego pracy zostały wysoko ocenione, został mianowany dyrektorem kolei łączącej wybrzeże Oceanu Spokojnego z jeziorem Titicaca i Boliwią oraz dyrektorem żeglugi na jeziorze Titicaca.

Gabriel Narutowicz (ur. 17 marca 1865 w Telszach, zginął w zamachu 16 grudnia 1922 w Warszawie) – inżynier hydrotechnik, profesor Politechniki w Zurychu, minister robót publicznych, minister spraw zagranicznych, pierwszy prezydent II Rzeczypospolitej Polskiej.Ukończył gimnazjum w Lipawie na Łotwie. Podjął studia na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Uniwersytetu w Petersburgu, ale z powodu choroby został zmuszony do ich przerwania. Dużą część życia spędził w Szwajcarii, gdzie w latach 1887–1891 studiował na Politechnice w Zurychu. W czasie studiów pomagał Polakom, ściganym przez carat; związany był też z emigracyjną partią "Proletariat". Uniemożliwiło mu to powrót do kraju, gdyż władze rosyjskie wydały nakaz jego aresztowania. Przyjął obywatelstwo szwajcarskie, a po ukończeniu studiów pierwszą posadę otrzymał w biurze budowy kolei żelaznej w St. Gallen.

Władysław Kluger (1849-1884) inżynier i podróżnik polski. W latach 1873-1880 działał w Peru, gdzie wybudował wiele linii kolejowych, dróg, kanałów, a także kierował wyprawą naukowo-badawczą w Andy Peruwiańskie.